Mijn avontuur op The Iceland Trail

IJsland is een eiland dat op geen enkele manier te vergelijken is met de rest van de wereld. Het is een landschap van extreme contrasten: van bruisende geisers, machtige gletsjers en diepzwarte vulkanische zandvlaktes tot felgroene valleien en rokende aardscheuren. Hoewel je veel highlights kunt afvinken met een huurauto langs de bekende Ringweg, ontdek je de ware ziel van IJsland pas echt als je de gebaande paden verlaat.

Een trektocht te voet is zonder twijfel de allerbeste manier om de pure, onaangetaste natuur van dichtbij te beleven. In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke ervaringen tijdens The Iceland Trail en deel ik hoe het is om een week lang overgeleverd te zijn aan het elementaire Noorden.

Mijn avontuur begon niet in mijn eentje, maar samen met de nicht van mijn moeder. Dat klinkt initieel misschien als een vreemde combinatie, maar in de praktijk voelt dat gewoon als op pad zijn met een fijne tante met wie je dezelfde passie deelt. Na eerder The Jordan Trail en The Balkan Trail te hebben gelopen, keek ik enorm uit naar dit nieuwe noordelijke hoofdstuk.

Zodra we in de bus stapten richting het startpunt bij Landmannalaugar, voelde je de spanning stijgen. De rit er naartoe is al een attractie op zich, rijdend door steeds ruiger wordende vulkanische landschappen. Tijdens een korte tussenstop bij een bakker en supermarkt kon je zelfs zien waar de Euraziatische en Noord-Amerikaanse tektonische platen elkaar raken. En alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we ook meteen een hele groep IJslandse paarden tegen. Daar stopten we uiteraard even voor om onze ogen uit te kijken.

De eerste twee dagen wandel je door een landschap dat zo bizar is dat je ogen het bijna niet kunnen verwerken. De bergen hebben een ongelooflijke hoeveelheid aan kleuren, waarbij fel turkoois mijn absolute favoriet was.

Wat me opviel aan de route zelf, is hoe anders het fysiek voelde vergeleken met bijvoorbeeld The Balkan Trail. In de Balkan klim je ’s ochtends uren steil omhoog en daal je ’s middags alleen maar af. In IJsland is het landschap veel meer een glooiend, heuvelachtig palet. Je gaat de hele dag door kort op en neer. Dit constante ritme voelt fysiek minder zwaar aan, waardoor we ongemerkt heel wat kilometers maakten. Tuurlijk, op dag 3 en 4 voelde ik wel wat spierpijn in mijn kuiten en enkels, maar niemand in de groep zat echt te zwoegen.

Als ik één dag moet kiezen die alle verwachtingen overtrof, dan is het dag 2. Dit was een lange, super gevarieerde dag waarop echt al je zintuigen overuren maakten. Onderweg rook je de sterke zwavellucht van de warmwaterbronnen, voelde je bij Hrafntinnusker de ijzige wind die pas weer ging liggen toen we afdaalden, en keek je je ogen uit naar de mix van sneeuwvelden, zwarte as en felgekleurde bergen.

Onze lunchplek in Hrafntinnusker die dag was fantastisch, al was ik heel blij dat we er niet sliepen vanwege het woeste weer op die hoogte. De absolute kers op de taart wachtte ons aan het einde van de dag bij het Áftavatn-meer (Zwanenmeer). Een ontzettend lieve dame bakte daar verse, warme brownies voor ons. Terwijl we die opaten, kregen we een prachtige, sprookjesachtige zonsondergang te zien.

Als je aan IJsland denkt, denk je waarschijnlijk aan eindeloze regenbuien. Maar wat had mijn groep geluk! We hebben over de hele week verspreid eigenlijk heel weinig regen gehad: alleen een beetje op dag 1, aan het einde van dag 2 en aan het begin van dag 4.

Dat betekende natuurlijk niet dat het weer niet aanwezig was. De wind kon af en toe ontzettend stevig aantrekken. Op die momenten was ik maar wat blij met een stevige regenjas waarvan de capuchon goed strak kon, puur om de snijdende wind uit mijn nek te houden. Maar het grootste contrast? De zon! We hebben zó vaak zon gehad dat ik na dag 4 simpelweg lichtjes verbrand was in mijn gezicht. Een goeie zonnecrème-stick in je zijvak is tijdens The Iceland Trail dus echt geen overbodige luxe.

Dat alles zo vlekkeloos verliep, was ook zeker te danken aan de gidsen. We hadden een fantastisch koppel bij ons met een enorme passie voor IJsland. Ze maakten met iedereen verbinding, vroegen hoe het ging en brachten enorm veel sfeer. Tegelijkertijd waren ze strak op de uitrusting en veiligheid. En terecht: het IJslandse weer blijft wispelturig en hun expertise gaf iedereen een ontspannen en vertrouwd gevoel.

De natuur in IJsland is rauw en puur, maar achter dat robuuste uiterlijk schuilt een ongekende kwetsbaarheid. De IJslanders laten hun wildernis bewust zo onaangetast mogelijk. Er zijn amper hekken of bordjes, wat zorgt voor een heerlijk vrij gevoel, maar dit vraagt wel om verantwoordelijkheid. Om die reden is het zó belangrijk dat we strikt op de paden blijven en het principe van ‘Leave No Trace‘ volgen.

Het dikke mos op de lavavelden groeit door het barre klimaat extreem traag; één verkeerde stap kan schade aanrichten die tientallen jaren kost om te herstellen. Neem daarnaast al je afval weer mee terug naar de bewoonde wereld. Alleen door deze simpele regels te respecteren, houden we dit unieke landschap samen in tact.

Elke dag zeiden we tegen elkaar: “Hoe leggen we dit thuis ooit uit?“. Het antwoord is dat dat eigenlijk niet kan. Je moet hier zelf gestaan hebben. Wil je ook de magie van dit eiland voelen en je laten betoveren door de rauwe wildernis? Bekijk dan alle details van The Iceland Trail en stap uit je comfortzone voor een reis die je voor altijd bijblijft.